HOME
BOEKEN
HUIS EN TUIN
VAKANTIE
VRIJE TIJD


21 april 2010
Gisteren ontvingen we de schriftelijke toezegging van subsidie op onze zonnencollectoren. Mooi op tijd want vandaag werden ze geplaatst. Drie jongemannen in een ijskoude wind de hele dag met zwaar materiaal in de weer. Fantastisch!
Want het is natuurlijk niet alleen het plaatsen van die collectoren. Er moest in het ruim vooronder een groot opvangvat voor het opgewarmde water geplaatst worden. Dat vat moest dan natuurlijk verbonden worden met die collectoren. Dan moest er helemaal aan de andere kant van het schip een nieuwe verwarmingsketel komen. En die ketel moest dan natuurlijk weer in verbinding komen met het eerder genoemde opvangvat, wat betekent dat er in de kruipruimte over de hele lengte van het schip een slang aangelegd moest worden. Om vier uur vanmiddag begon het hier weer lekker warm te worden (wij zaten natuurlijk ook in de kou zonder verwarming en alle deuren open). Oude ketel weg, de nieuwe ketel is de helft van de oude, prehistorische geiser weg, heerlijk.
H probeerde meteen uit of de ooit aangeschafte spaardouchekop op déze installatie wel functioneerde. En jawel, ook dat werkt. Een waarschuwing: het kraanwater is nu veel heter!

zonnencollectoren   zonnencollectoren


13 juli 2010
Naar de werf. Nog niet echt nodig voor ons, maar we zijn verplicht om ons aan te sluiten op het riool. Omdat een loshangend pijpje ons een aantal jaren geleden bijna deed zinken, wilde H. per se de oude standpijpen dicht laten lassen, en ja, dan laat je natuurlijk de boot ook meteen een beurt geven.
Het is altijd al een stressperiode: alles in huis moet naar één kant geschoven worden. De schoorsteenpijp moet afgebroken, het dekluik moet dichtgeplakt, er moeten kasten - inclusief de koelkast - worden ontruimd, andere kasten moeten worden dichtgeplakt. Van die dingen. Deze keer werd alles bemoeilijkt doordat de loodgieters ook nog de dag tevoren bezig waren.
Zelfs het Nederlands elftal droeg bij aan de stress: ondanks hun verlies gingen huldiging en rondvaart door. Dat betekende dat de waterwegen in Amsterdam om 11.00 uur zouden worden dichtgegooid. Geen probleem. Om 8.45 uur kwamen de slepers. Nog even paniek over waar het water liep met de nieuwe ketel, maar toen alles was afgesloten, waren we mooi op schema weg. Alle bruggen gingen wonderbaarlijk snel open.
utrechtsebrug   magere brug
De Utrechtse Brug blijft spannend.
Het is de enige brug op weg naar de werf die niet open kan.
  De verfkarretjes op de Magere Brug.
In het karretje links was geen beweging te krijgen,
de brug kon niet open.

Tot de Magere Brug. Het leek een eeuwigheid te duren voordat de brug vrij was, in werkelijkheid waren het maar 17 minuten. Gelukkig zeiden de ontzettend behulpzame brugwachters ons geen zorgen te maken: ze zouden ons tot het eind begeleiden, 11 uur of niet. En dat deden ze. De bruggen zijn nog nooit zo snel opengegaan. Behalve natuurlijk die bij het scheepvaartmuseum, want daar had de eerste open brug een file op de tweede veroorzaakt. Toevallig stond F. daar en die hoorde iemand ons lafaards noemen omdat we ons schip in veiligheid zouden stellen in verband met de intocht! Alsof het een last-minute-action was!
Om 4 minuten voor 11 waren we op de werf.
Werfbaas K. en zijn honden stonden ons al op te wachten. Schip positioneren in het midden van het karretje en hijsen maar. Ging allemaal goed. Alleen hoorde P. glas kletteren. Bleek later het Oosterse keukenkastje. Alles kruiden op de grond. De ketjapfles aan diggelen over de potjes heen, over de vloer, tegen de ijskast, de afwasmachine, en waar eigenlijk niet?
H. zag tijdens het omhooghalen de tafel door de kamer schuiven. Alles aan de kant zetten, is dus inderdaad noodzakelijk.
voordek boot onder water   woonboot het water uit
Het voordek kwam deze keer niet helemaal onder water
te staan omdat het karretje waarop de boot rust opgehoogd was.

  Het blijft een vreemde gewaarwording om letterlijk je 'hele
hebben en houwen' uit het water te zien komen.
De schoonmaak met hogedrukspuiten begon meteen. Er kwam een mooi zwart schip tevoorschijn. Zonder het riool hadden we nog niet naar de werf gehoeven. Maar in ieder geval is de teer nu beter en werfbaas K. zou anoden aanbrengen op de waterlijn. De komende 5 tot 7 jaar hoeven we niet.... en misschien was dit dus wel de laatste keer.
Bij café Het Scharrebier gewacht op H. die zijn fiets aan boord had gezet om ons later met de auto op te kunnen halen. Het duurde nogal. Toen hij er eindelijk was, konden we net zo goed even op de Shinook wachten die het Nederlands elftal naar de marinehaven op Kattenburg zou brengen.
shinook   tuin zonder boot
De Shinook met het Nederlands elftal aan boord vliegt
tussen Café Scharrebier en het Scheepvaartmuseum.

  De tuin zonder boot. Ik snap het vrije zicht op de Amstel wel.
Alleen maakt de gemeente nooit zulke mooie tuinen.
Daarna lekker in de tuin afhaalchinees gegeten. Het was nog steeds flink warm. Ik belde vriend P. om te vertellen dat het nieuwe, krappe kantoorraam de werf had overleefd. Hij vroeg me waar A. woonde, want hij had zojuist een vreselijke brand gezien. Later bleek het inderdaad om de boot van A. te gaan.
Toen T. en P. waren vertrokken, togen we naar de buren waar we zouden slapen. Het was zo warm dat we aan de waterkant wijntjes dronken. We genoten volop.
Totdat het blinde hondje Deba nergens meer te vinden was. Ze was erg ziek en we hoopten allemaal dat haar hart het had begeven toen ze het water ingleed.
Arend   Deba
Arend en Deba. Gestorven op dezelfde dag. Misschien zijn ze elkaar ergens tegengekomen. Ik hoop het voor Arend, dan is hij in ieder geval nooit alleen!

We hebben natuurlijk de afgelopen tijd massa's sneeuw over ons gekregen. En de Amstel is vaak bevroren geweest. Ik heb me zelfs een hele dag onrustig gevoeld omdat ik dacht dat een aalscholver vastgevroren zat in het ijs. Dat was gelukkig niet zo. Kennelijk is het voor waterdieren prettiger om op het ijs te staan dan in het koude water te dobberen. Toen er later meer water was dan alleen de vaargeul, bleef het gevogelte toch op de laatst overgebleven ijsschotsjes staan. Een prachtig gezicht, al die drijvende stukjes ijs met kluitjes waterdieren.
De ijspret leverde ook vaak lachwekkende taferelen op. Vooral als je brood strooide. De meeuwen waren er al eersten bij. Die vliegen af op alles wat eetbaar is. Maar de meerkoetjes glibberden alle kanten op met hun enorme poten. En de toch al volgevreten eenden kwamen al helemaal nauwelijks op tijd aangewaggeld. Toen de dooi goed begonnen was, maar er nog steeds veel ijs op de Amstel lag, zag ik een van de twee zwanen die de hele winter al aan de overkant bivakkeren naar onze boot toekomen. Er zat vanaf de vaargeul naar ons een scheur in het ijs. Die zwaan zette zijn borst op en kliefde half zwemmend, half stappend die twee ijsschotsen uit elkaar. Geweldig!
ijsvogels   boot in de sneeuw