kaft keukenmeidenromanparkietensigri: zonsondergangaidagastenboeknaar cursussen


HOME


boeken

huis en tuin

vakantie

uitgaan

website-
cursussen



23 september 2011

Het 25-jarig bestaan van het Muziektheater Amsterdam opende met een voorstelling van Aïda. Geen gewone voorstelling, maar een bewerking door de uit Turkije afkomstige Sinem Altan. Wat moesten we ons hierbij voorstellen?
Toen de gordijnen opengingen zagen we iets wat op een stadion of theater leek: zwarte oplopende banken. Op die banken en in de ruimte ervoor een hossende, luidruchtige menigte. De kleur oranje overheerst. Het is dat ik had gelezen dat de voorstelling zou gaan over een prinses die verdwaalt op koninginnedag. Het had net zo goed een voetbalwedstrijd kunnen zijn. Tussen al dat oranje liep één vreemde eend: een heuse Zwarte Piet. Die werd overal weggeduwd en gemeden. De menigte viel uiteen in kleine clubjes die met wit krijt een vierkant om zich trokken en de tekst ‘bezet’ op de vloer en de banken schreven.

Wat er te zien viel op het podium werd van commentaar voorzien en af en toe ook wel geregisseerd door een hogepriester (Minou Bosua).
Hilarische teksten en dansen die op de lachspieren werkten. Acteurs en dansers, zangers en acteurs, dansers en zangers spiegelden elkaar in alles wat er werd neergezet. Óf vormden juist een contrast daarmee.

De ‘menigte’ bestond uit dansers van het Nationale Ballet, dansers van Don’t Hit Mama, een hiphopgroep, koorleden van De Nederlandse Opera, en koorleden van ZO! Gospelkoor uit Amsterdam Zuid-oost, en vast nog meer grootheden. Want er stond ongelooflijk veel talent op dat podium, om kippenvel van te krijgen.

Naarmate de voorstelling vorderde, werd de sfeer grimmiger. Hoe makkelijk is het om tot vreemdelingenhaat aan te zetten!
De prachtige operazang, de verstilde dans en de dreiging uit de orkestbak, op een gegeven moment kwam het mij te hard binnen. Ik begon ervan te hyperventileren. Gelukkig had ik anti-paniekpilletjes bij me en die hielpen vrij snel.
Waar tijdens het grootste deel van de voorstelling de zang, muziek en dans behoorlijk dramatisch en gepassioneerd, soms zelfs bombastisch was, was de laatste scène ontzettend zacht. Het volk heeft gekozen. Het volk heeft fout gekozen. Een verdrietige berusting overheerst. Een muisstil publiek.

Wat een voorstelling, wat een dynamiek, wat een zangers en dansers!
september 2011

21 september 2011
Omdat Hans ooit in een opwelling geld geïnvesteerd had in de nog te maken film De bende van Oss, kregen wij natuurlijk een uitnodiging voor de première van die film. Bleek het ook nog eens de openingsfilm van het Nederlands Filmfestival in Utrecht. Zó fijn was dat niet, het betekende een heleboel speeches. Alleen bij de eerste kon ik mijn aandacht nog houden. Een toespraak van de directeur van het Nederlands Filmfestival, Willemien van Aalst. Uiteraard viel zij de politiek aan op alle bezuinigingen op cultureel gebied, om vervolgens te vertellen dat 20% van alle verkochte bioscoopkaartjes naar Nederlandse producties gaan. Nee hoor, zij gaven niet op, zij kwamen er wel. Kortom, de politiek had wellicht alle subsidies veel eerder kunnen afschaffen.
Daarna heb ik niet meer geluisterd. De burgemeester deelde een prijs uit, Jeltje van Nieuwenhoven had nog een toespraak en toen kon dan eindelijk de film beginnen.

Hij viel ons niet tegen, hoewel Hans enthousiaster was dan ik.
Het thema van dit filmfestival was 'Beeldenstorm'. Beeldenstormend was het niet.
Evenmin was die bende erg bedreigend. Ik had altijd begrepen dat het echt behoorlijk tuig was. Dat kwam niet erg naar voren. Wél kwam het zwijgen van een heel dorp goed tot zijn recht.
Wat ik goed gedaan vond, was de mix van Nederlands en Brabants. Natuurlijk werd er overwegend Nederlands gesproken, anders was een ondertiteling noodzakelijk geweest. Maar hier en daar zaten er toch een paar mooie Brabantse woorden en uitdrukkingen in. Een echte Brabander denkt daar vast anders over, maar ik herkende stukjes taal van mijn vaders familie en dat was mooi.

Wat ook mooi was, was dat ik er erg mooi uitzag. Dat vond ik zelfs zélf ook. En dan over die rode loper lopen. Dat heeft wel wat, als je het tenminste niet dagelijks hoeft te doen. De fotografen knipten en flitsten, je weet immers maar nooit. Dan kun je maar beter je hoofd enigszins afwenden om niet verblind te raken.
We zullen op deze film niet binnenlopen, maar het was wel erg leuk om een keer meegemaakt te hebben!

4 september 2011
Onverwacht besloten we met de beide buurmeisjes en Loes mee te gaan naar het openluchttheater in het Amsterdamse bos.
Het theater lag er prachtig bij tussen de bomen met al die mysterieuze verlichting.
Er was al bijna geen plaats meer. Wat wil je? De laatste voorstelling van het seizoen en eindelijk geen regen, integendeel, een heel warme avond. Een van de medewerkers raadde ons aan links te gaan zitten waar we zicht hadden op het zwarte scherm. Dat zou wit worden en dan zou er wat gebeuren.
Loes had wijn, limonade, glazen, chips en zoute koekjes meengenomen. Een goed plan.
O ja, de voorstelling: Les enfants du paradis.
Ooit heb ik die film wel gezien, maar ik kan me er helemaal niets van herinneren, behalve dat ik toen geloof ik het woord engelenbak heb geleerd..
scene bostheater
Een prachtige voorstelling. Dat valt niet na te vertellen. Af en toe een spektakel van jewelste, dan weer ontroerende momenten waarbij alles in het bos ontzettend stil werd, veel humor, heel veel vaart, prachtige en soms onverwachte effecten en decorvondsten, goede muziek en zang, om ogen tekort te komen want overal gebeurde er wel iets. Behalve dan op dat zwarte scherm tegenover ons.
Eindelijk werd het scherm dan wit. Het absolute hoogtepunt van de avond.
Baptist, de zielige pierrot, stond vlak voor het scherm, zijn schaduw werd klein en scherp geprojecteerd. Twee andere spelers stonden verderaf, hun schaduwen waren een stuk groter. En zo zag je de kleine Pierrot zijn handen opheffen naar zijn ouders, die hem vastpakten en hem vrijwel meteen als een baksteen lieten vallen! Van de vader krijgt hij zelfs trappen na, de moeder omarmt hem nog voordat ze het beeld uitloopt. Pierrot blijft klein en gebroken achter. Dan beweegt ook hij zich steeds verder van het scherm waardoor zijn schaduw groter en groter wordt totdat hij gevangen zit binnen de randen van het scherm en er niet meer uit kan. Dat alles perfect uitgevoerd!

Tegen het eind van de voorstelling zag je rechts van het decor de regen vallen in het licht. Links waren er alleen een paar spatjes voelbaar.

Als de voorstelling dan is afgelopen en de spelers hun terechte en langdurige applaus in ontvangst nemen, zie je zeven spelers op het podium staan. Ongelooflijk! Het leken er minstens vijftien. Wat een energie hebben die mensen.



ARCHIEF

persoonlijk
maart 2008
april 2008
juni 2008
juli-eind 2008
jan-juni 2009
juli-dec 2009
2010


boekarchief


huis en tuin
2008
2009
2010


vakantie

Lesbos 2008

uitgaan

2008

2009